Utrata pracy to sytuacja niezwykle stresogenna. Podkreślają to psycholodzy - splot kilku kluczowych czynników prostą drogą może prowadzić do depresji i trwałego wykluczenia.

Utrata dochodu i związane z tym poczucie zagrożenia mogą być pierwszym, co odczujemy, gdy dotknie nas bezrobocie. Niestety to tylko początek listy negatywnych emocji, jakie będą nas atakowały. Zwolnienie z pracy zazwyczaj w mniejszym lub większym stopniu ma destruktywny wpływ na poczucie własnej wartości. Jeżeli do tego dołożymy nagły brak obowiązków i związaną z tym bezczynność, pojawia się duże zagrożenie popadnięcia w stagnację i odsunięcia się na margines życia. Osoba bezrobotna czuje się bezwartościowa, zagrożona, pokonana - izolacja często wydaje się jej ratunkiem, ucieczką od niebezpieczeństwa. Jednak jest to strategia bardzo niekorzystna. Po utracie pracy musimy przecież znaleźć nowe zatrudnienie. Tak więc aktywność i kreatywność są konieczne.

Paradoksem jest, że w tak depresyjnym położeniu musimy z siebie wykrzesać ogromne pokłady entuzjazmu i energii. Naszym zadaniem jest nie tylko wyszukanie odpowiedniej oferty pracy, ale też przekonanie pracodawcy do naszej kandydatury. Dlatego, jeśli widzimy, iż nie radzimy sobie z obciążeniem psychicznym towarzyszącym bezrobociu, warto abyśmy poszukali pomocy u rodziny, przyjaciół lub psychologów. Ci ostatni mogą nas skierować na grupę terapeutyczną, gdzie przerobimy swój problem w towarzystwie osób znajdujących się w takiej samej sytuacji.